|
|
           
   |
Salonik Literacki to niewielka (nie „ogromny salon z kryształowym żyrandolem”), ale otwarta, przyjazna przestrzeń dla Twórców, dla których Poezja to nie tylko „gra słów”, ale coś znacznie więcej - przekazywanie drugiemu człowiekowi: PONADCZASOWYCH WARTOŚCI, w które wpisana jest nasza przeszłość, czas obecny i to, co przed nami. Nie musimy się ze wszystkim zgadzać, a nawet nie powinniśmy. Ale warto starać się zrozumieć i pochylić nad bliźnim, nad całymi społecznościami, narodami. POEZJA to wspaniały klucz do otwarcia ludzkich serc. Zapraszam Czytelników do lektury, a Poetów „z kluczem do serc” do Saloniku, adres kontaktowy: salonik-literacki@piotrstanislawkrol.pl Jadwiga Wodzyńska-Bujak (Polska) John a'Beckett (Australia) Jan M. Stuchly (Polska) Jadwiga Wodzyńska-Bujak (Polska)  Od wydawcyJadwiga Wodzyńska-Bujak jest poetką o ogromnej wrażliwości, jej słowa mają spore grono wiernych odbiorców w całej Polsce i nie tylko. Polonia w Wilnie kilkakrotnie witała jej poezję w swoich progach ze wzruszeniem i podziękowaniem za wartości, które poprzez nią są im przekazywane, utrwalane. Łatwiej wtedy żyć Polakom za granicami Ojczyzny, nawet w najtrudniejszych zmaganiach w walce o zachowanie narodowych korzeni. W 2006 roku ukazał się jej tomik poezji pt. "Światło Krzyża". Rozszedł się bardzo szybko. Kolejne jej utwory spoczywały w teczkach, zeszytach, luźnych kartkach papieru. Podczas licznych spotkań autorskich podchodzili do niej słuchacze i prosili o zaprezentowane wiersze, aby mogli je z sobą zabrać. Jeden z księży w miejscowości Tylicz koło Krynicy, poruszony duchową głębią jej poezji, powiedział: "Pani słowa są dla mnie prawdziwą inspiracją do pisania i głoszenia moim wiernym kolejnych kazań. Bardzo proszę o przekazanie mi zaprezentowanych dzisiaj wierszy". Odpowiedzią były lekko pogniecione, pojedyncze, odręcznie zapisane kartki... Obiecała, że da mu wiersze w tomiku, który kiedyś, ma wciąż taką nadzieję, zostanie wydany. Jeden z jej wierszy nosi tytuł "Obudź się!". Jakiś czas temu, późnym wieczorem, Jadwiga Wodzyńska-Bujak zadzwoniła do mnie z Radomia i opowiadając wrażenia z jednego z ostatnich wieczorów autorskich, o ile dobrze pamiętam - w Janowcu koło Kazimierza nad Wisłą - przeczytała mi ten właśnie utwór. Następnego dnia nie do końca pamiętałem jego treść, ale tytuł zmotywował do podjęcia decyzji wydania jej kolejnego tomiku. Świadomość, że są ludzie, którzy z niecierpliwością na niego czekają, a ten czas tak szybko biegnie... Jadwiga Wodzyńska-Bujak, w swojej skromności, nigdy mnie o to nie prosiła. Moją decyzję zdeterminowały prośby ludzi, którzy czekają, chcą mieć jej wiersze w swoich domowych biblioteczkach, wracać do nich, odkrywać na nowo wartości, których w prozie naszego codziennego życia jest jakby coraz mniej. Obudziłem się, Droga Poetko. Warto było. Piotr Stanisław Król Obudź się! Obudź się! Szeptem wśród krzyku świata WOŁAM! Obudź się! Zaglądam do zamglonych okien przysłoniętych kurzem, zatrzaśniętych i proszę Obudź się! Władczym krzykiem rozpaczy szturmuję twoje wrota - bramy życia. A ty? Obudź się! Czekam z pokorą u stopni progu twojego domu. Obudź się! Otwórz! To Ja - Bóg O b u d ź s i ę! Testament Cisza pustką wyziera z każdego kąta i pyta o testament. Co mogę zostawić na jutro mojego istnienia? Czy myśli utrwalone zagnieżdżone w kącie pokoju ożyją, by może komuś dać echo zapisków mojego życia? Czy wywoła łzę wspomnień, westchnień tęsknoty, dobre słowo - za tymi chwilami zdarzeń, uśmiechu czy przyjaźni, gestów serca i dłoni co odeszły na zawsze w nieskończoność? A może ktoś przeczyta te fragmenty z życia i powie...? Senne marzenia Chciałam się wtulić w Ciebie i nieśmiało dłonią ukryć siebie w gęstwinie Twoich włosów, odczuć ciepło Twoich ramion i usłyszeć bicie Twojego serca w akordzie moich uderzeń uniesienia miłości. Dotknąć drżącymi wargami Twojej twarzy i gorąca spragnionych ust. W Twoim oddechu niecierpliwości delikatne Twoje dłonie tuliły moją głowę kryjąc za powłoką - słowo kocham. Nieśmiały wzrok wpatrzony w bezkres szczęścia - tulenia akordu splecionych dłoni - pragnienia! Chcę byś mnie wziął jak pachnący kwiat, na dziś, na jutro, na zawsze, aż do snu przebudzenia. Woal rozpłynął się jak wiatr - czy do nas kiedyś wróci? John a'Beckett (Australia) podążamy gdzieś, bez wiedzy; nieznany to jest bieg nieznane miejsce ani czas, dziwnie pełne znaczeń: Polska, punkt pamięci; duszy i nagłych zaprzeczeń które pozwalają żyć, pulsując dziarsko pomiędzy tym, czym kiedyś mogła być, a jest. Myśl jak przędza kusząco porywa do przodu, nęci ku dali plama czasu uwolniona; na powierzchni fala gdy pracujemy w mroźne jesienie po nocach umiejętność wprowadzenia tego, co w mocy Bezpieczne lądowanie na pasie i aplauz Pasażer rozbudzonych rytuałów; pauza Co przyniesie nowy dzień? Nieruchomy blitzkrieg zblakniętych reklam - na wpół amerykański pościg komercji, bedekerów, poradników, gramatyk wejścia do mini mieszkań; jednoizbowe chaty w Warszawie z fleszami bilbordów i reklam wymacując klucz do zamka w ciemności; to szekla na schodach przywołany przez turkawek gruchanie graffiti niczym zapis nut; granie na czekanie  John a'Beckett (ur. w 1948 r. w Melbourne) - australijski poeta i dramaturg. Obecnie mieszka w Warszawie i jest lektorem języka angielskiego. W 1972 otrzymał stypendium twórcze Australia Arts Council Literature Board i przez trzy lata mieszkał we Francji. Do Polski przybył korzystając z grantu Potter Foundation, by szukać sztuk dla The Melbourne Writers Theatre. W roku 2008 jego wiersze ukazały się w periodykach "Latarnia Morska", "Nowa Okolica Poetów", "Pogranicza"; w 2011 w kwartalniku "InterMosty". Obecnie jest redaktorem naczelnym New Europe Writers. Jego utwory ukazywały się w antologiach anglojęzycznych, a ostatnio w "Warszawskim skrzyżowaniu" (2006), antologii pisarzy z różnych krajów świata związanych z Warszawą.
Jan M. Stuchly jak znalazłaś do nas drogę Ismail Kadare do Ciebie przyszła brukowaną uliczką cichego kamiennego miasta pod nr 16 dwupiętrowego domu tak wiele w życiu chciałeś i nie chciałeś dla tak wielu pragnień byłeś... citta aperta szczerze życzysz górom spokojnej starości polom i owcom - płodności ulicom - dziecięcego rozgwaru poległym - wiecznego spoczynku ty POEZJO nie nosząc w sercu urazy z powodu zdrady zawsze czule głaskałaś wszystkich POETÓW po włosach i nadal jesteś im wierną opiekuńczą MUZĄ Martin Camaj współczesny Poeto szedłeś dobrą drogą Twoje wiersze czytają w milczeniu muszę Tobie powiedzieć, że prawdziwy Poeta słowem pisanym tworząc dokonuje spowiedzi z życia samotnie Ty już piękniejesz najpiękniej w pamięci Ciszy Ostatecznej a twoja Poezja jest nieśmiertelna Agim Gjakowa chodzisz po śladach innych szukasz Prometeusza i pytasz co pozostanie po pustce gdy rozpierzchnie się... WSZYSTKO sam jesteś jak nagie serce jesieni pokryte szronem Ali Podrimja wyciągasz rękę by na łące zerwać kwiat pełen żalu dotykasz ręką kosmosu a ja poeta z Polski mówię Tobie to nie prawda, że wszystkiemu winien jest Albańczyk chcesz spotkać człowieka wśród tłumu na Champs Elysees, Kremlu szukasz w milczeniu Ty sam już wiesz, że spotkałeś razem z Muzą Poezji wszystkich dobrych ludzi z całego świata Fatos Arapi na ramieniu swego czasu pogrążyłeś się w myślach o twojej Ziemi zanurzonej w światłach radosnej feerii w Morzu Śródziemnym choć wśród życia mgieł na swej drodze milczysz to nieprawda bowiem krzyczysz Ciszą w wierszach Twojej Poezji a człowiek nie zapomni Mazllum Saneja z okna Biblioteki Narodowej w Warszawie spoglądasz na Europę ludzi, narody, granice uchodźcy wchodzą w świat bosi i głodni w środku dnia czy nocy szukają ratunku Mazllumie ja poeta z Polski napisałem wiersz dla Kosowarów że w ich beznadziei widzą Inną Planetę ZIEMIA, TWOJA KRAINA, ILLIRII Ojczyzna Kosowo przekornie nie dla Ciebie z nadzieją i przepowiednią że wrócisz do DOMU TWEGO OJCA nad POLE KOSOWE odbudujesz PUSTY, SPALONY DOM i to już się stało na naszych oczach w chwili proklamowania niepodległości Twojej Ojczyzny Eqrem Basha jeśli pukasz do drzwi i nikt nie otwiera to nie znaczy że dom jest pusty... w noc robotników połóż rękę na sercu świata zamknij ZŁOŚĆ na klucz w najcięższym więzieniu, na dożywocie i wierz, że to nie prawda by na miłość było za późno oraz, że Albańczycy pochodzą z krainy nienawiści mówi to Tobie poeta z Polski Visar Zhiti piszesz na Twoim portrecie modlitwę do Boga i słusznie uwierzyłeś, że wszystkie pióra świata szepczą błękitną modlitwę wiem też, że jesteś orłem gotowym do lotu wiedziony błękitną gwiazdą szczęścia która wytyczy Tobie drogę jak dojechać do Kosowa do ojczyzny chociaż ONA jeszcze jest chora i kaszle Naime Beqiraj natchnieniem jesteś nawet dla króla a gdy malowałaś paznokcie żaden z kolorów lakieru nie pasował... do zdrady popłynęły tylko twoje łzy mówię Tobie ja poeta z Polski nie otwieraj wspomnień niech idą w siną dal bo przecież razem z POEZJĄ jesteś natchnieniem nawet dla króla Julia Gjika pytasz co ja tutaj robię sama jak samotne drzewo bez rodzinnych stron by uwierzyć w METAMORFOZĘ patrząc na swoje odbicie w lustrze przekornie nie poznając swojego odbicia niby podobna a tak niepodobna ja poeta z Polski zapewniam Cię należysz do kraju gdzie się urodziłaś... o 11 września 2001 także napisałem wiersz z tym samym pytaniem co Ty czy na sądzie ostatecznym ukarana będzie ta zbrodnia tych co ją spłodzili i tych co ją wykonali Moi Kochani ja poeta z Polski z pokorą i atencją dla WASZEJ TWÓRCZOŚĆI kłaniam się uniżenie i pragnę zakończyć ten wiersz moją myślą POECI, ARTYŚCI PIÓRA pamiętajcie, że wyznaczacie drogowskazy życia przyszłym pokoleniom a nasze wspólne BYWANIE to szukanie drogi do kraju Kaliope i ciche odchodzenie każdego z nas zgodnie z piaskowym zegarem życia który bezpowrotnie traci ziarenka piasku...  Jan M. Stuchly - Samotność  Jan M. Stuchly - Minął wiek i snuje zamyślenia |
Kontakt z autorem All right reserved